Obudziły ich wibracje podłogi. Skórzane fotele trzęsły się, jakby szarpało za nie kilka par rąk.

- Trzęsienie ziemi? – zapytał sennie Net, wolno otwierając oczy.

- Raczej jakiś eksperyment piętro wyżej – Felix zbagatelizował zjawisko. – W Instytucie to normalne.

W strugach deszczu tramwaj wyglądał jak ponury okręt, sunący przez kanał portowy. Światło reflektora migotało w tysiącach kropel. Ludzie wewnątrz byli tylko zamazanymi cieniami. Do uszu chłopców dotarł dziwny dźwięk. Był to jakby rytmiczny, narastający z każdą chwilą stukot. Gdyby nie to, że znajdowali się w mieście, pomyśleliby że to odgłos galopujących koni.

Następnego dnia Nika wyglądała jeszcze gorzej, choć tym razem przynajmniej dotarła do szkoły przed ósmą.

- Wymusiłaś pierwszeństwo na Ikarusie?! – przeraził się Net, widząc ją w hallu. – Kobieto, zrób coś ze sobą! Wyglądasz jak własne odbicie w witrynie sklepu mięsnego. Może pij ciepłe mleko przed snem?

Klasa druga a, do której mieli teraz chodzić Felix i Net, wbiegła do swojej sali. Wszyscy zajęli miejsca sprzed wakacji. Miejsce Niki pozostało puste. Pani Jola Chaber, wychowawczyni, uśmiechała się promiennie, widząc znów swoich uczniów. Nawet jeżeli dla niektórych z nich pierwszy dzień roku szkolnego nie był szczególnie szczęśliwy, to przynajmniej wszyscy byli zgodni co do tego, że pani Jola jest najwspanialszą wychowawczynią w granicach poznanego wszechświata.

W “Pałacu Snów” Felix, Net i Nika rozwiązują zagadkę epidemii koszmarów sennych, nękających mieszkańców Warszawy. Odkrywają, że epidemia została wywołana sztucznie, ale żeby dowiedzieć się kto za tym stoi i co zamierza, muszą sami wejść w te koszmary i wewnątrz nich poszukać odpowiedzi. W wyjściu cało z kolejnych opresji pomogą im wynalazki Felixa, niezwykła intuicja Niki oraz talent matematyczny Neta. Towarzyszyć im będzie Manfred, zaprzyjaźniony program sztucznej inteligencji. Równocześnie w szkole, do której chodzą bohaterowie, trwa kampania przed wyborami do samorządu szkolnego. Jednym z kandydatów, wbrew swojej woli, jest Felix.”